Aktorzy realizujący przedstawienia sceniczne kierowane do młodszego widza mają niełatwe zadanie. Szkolna młodzież bywa odbiorcą trudnym. Dziecko w procesie percepcji sztuki jest znacznie bardziej szczere od dorosłego widza. Jeśli artyści nie są w stanie wzbudzić jego zainteresowania, to niemal natychmiast się o tym przekonają. Kolejna kwestia dotyczy wartości szkolnego repertuaru. Przedstawienie musi uczyć, co niekoniecznie wpływa na przychylność widza. Piątkowy ranek był okazją, by sprawdzić jak powyższe założenia realizowane są w praktyce.
Dzień 20.04.2012 zaczął się od spotkania z toruńską grupą teatralną. Para aktorów zaprezentowała historię, która posiadała cechy gatunkowe bajki. Zwierzęce postacie były alegorią ludzkich zachowań, nie zawsze godnych naśladowania. Mrówka to oblicze próżności. Mimo iż pewna swej urody pragnęła być jeszcze piękniejsza i temu podporządkowywała wszelkie działania. Na domiar złego zapatrzony w siebie owad ranił swego przyjaciela Słonia, szydząc z jego odmienności. W gruncie rzeczy najpiękniejszą postacią, zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie okazał się właśnie zwierz z trąbą. Słoń nie zostawił przyjaciela w potrzebie i ryzykując własne zdrowie ocalił mrówkę balansującą nad przepaścią. Zaakceptował również swoją powierzchowność, a długi nos, czyli przedmiot żartów, uznał w końcu za atrybut.
Aktorzy z Torunia sprostali założeniom szkolnych przedstawień. Występ był pełen komicznych dialogów, nierzadko opartych o aktualne wydarzenia. Nawiązano również kontakt z najmłodszym widzem. Dzięki spełnieniu powyższych warunków artyści udowodnili , że inność może być tym, co uczyni z nas wyjątkowych, o ile tylko mamy czyste wnętrza.
